Ένα θέμα που μας αγγίζει…. επαγγελματικά!

Παρακολουθήσαμε την ομιλία της Brene Brown σχετικά με την έρευνά της στην «ευπάθεια» (vulnerability). Πρόκειται για μια κοινωνική λειτουργό που περιγράφει την πορεία της έρευνάς της, με στόχο να κατανοήσει τι είναι διαφοροποιεί τους ανθρώπους ανάμεσα σε αυτούς που νιώθουν ότι αξίζουν και αυτούς που συνεχώς προσπαθούν να νιώθουν ότι αξίζουν. Στην ανάλυσή τους αναδεικνύονται θέματα που συνδέονται άμεσα με την ανθρώπινη φύση μας όπως η ανάγκη μας για σύνδεση και το γεγονός ότι δεν μπορούμε να προβλέπουμε και να ελέγχουμε ό,τι μας αφορά. Παρόλα αυτά παρατηρεί πώς προσπαθούμε να διαφύγουμε από αυτή τη φύση και να κάνουμε τα πράγματα με έναν μη ανθρώπινο τρόπο που αναζητά την βεβαιότητα.

Η ομιλία της ξεκάθαρα ασχολείται με την βασική στάση μας για τον εαυτό μας και τον τρόπο που τον πλησιάζουμε – και άρα τον τρόπο που πλησιάζουμε τους άλλους. Φαίνεται όλο αυτό να αγγίζει στην πραγματικότητα την προσωπική μας ζωή. Μιας και πιστεύουμε ότι η προσωπική μας ζωή αφορά άμεσα την επαγγελματική μας και το αντίστροφο, αρχίσαμε να αναρωτιόμαστε και να αναζητούμε τις παραπάνω έννοιες στον επαγγελματικό μας χώρο.

Υπάρχει χώρος για ευπάθεια στην επαγγελματική ζωή, στο γραφείο, στην ομάδα εργασίας; Και αν δεν υπάρχει, μήπως δουλεύουμε για ένα περιβάλλον που δεν είναι ανθρώπινο; Και αν ναι… τι μπορούμε να κάνουμε για να γίνει ανθρώπινο; Άραγε μια διοίκηση γιατί να θέλει ένα ανθρώπινο περιβάλλον εργασίας και όχι αυτό που αναζητά την τελειότητα; Πόσες φορές μας έχουν πει ότι χρειάζεται να κατανοείς τις πραγματικές ανάγκες του πελάτη σου; Άραγε τι είναι ο πελάτης μου; Πόσο ανάγκη έχει να ανταποκριθώ στην ανθρώπινη φύση του και να συνδεθώ μαζί του με ανθρώπινο τρόπο; Και αν στο επαγγελματικό μου περιβάλλον δεν μπορώ να αισθάνομαι άνθρωπος, πώς θα αισθανθώ με τον πελάτη μου;

Ας υποδεχθούμε την «ευπάθεια» και ας δημιουργήσουμε ανθρώπινες ομάδες που θα δουλεύουν για ανθρώπους!

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *