Οι επαγγελματικοί μας συν-δεσμοί

Ο ψυχολόγος John Bowlby ήταν ο πρώτος που ανέπτυξε τη θεωρία του δεσμού, μελετώντας τιw επιπτώσεις που έχει ο δεσμός που δημιουργείται ανάμεσα στη μητέρα και το παιδί, από τη βρεφική ακόμη ηλικία. Οι σχετικές έρευνες έδειξαν ότι ο δεσμός αυτός όταν χαρακτηρίζεται από ασφάλεια, μπορεί να αποτελέσει την ασφαλή βάση που χρειάζεται το παιδί για να αναπτυχθεί και να εξερευνήσει τον κόσμο. Αντίθετα, όταν ο δεσμός αυτός δεν χαρακτηρίζεται από ασφάλεια αυτό ενδέχεται να έχει επιπτώσεις στην μετέπειτα πορεία του ενήλικου, σε διάφορες εκφάνσεις της ζωής του.

Η σύνδεσή μας και η δημιουργία σχέσεων με ανθρώπους αποτελεί ένα από τα χαρακτηριστικά της ανθρώπινης φύσης. Πρόκειται για μια ενδογενή ανάγκη που μας ακολουθεί σε όλη τη διάρκεια της ζωής μας. Η αγωνία μέσα σε μια σχέση ανυψώνει τα επίπεδα κορτιζόλης, ενώ οι συγκρούσεις καταπιέζουν το ανοσοποιητικό μας σύστημα και καθυστερούν την αποτελεσματικότητα μιας θεραπείας. Η απόρριψη και ο αποκλεισμός από τον «άλλο» διεγείρουν τα ίδια κυκλώματα του εγκεφάλου, με αυτά που αφορούν το σωματικό πόνο. Αντίθετα, η δημιουργία ασφαλών δεσμών στη ζωή μας αποτελεί την καλύτερη προστασία από την αδυναμία και την έλλειψη νοήματος.

Σύμφωνα με τη θεωρία του Δεσμού ένας δεσμός μπορεί να είναι ασφαλής – πρόκειται για το δεσμό μέσα στον οποίο τα αρνητικά συναισθήματα αντιμετωπίζονται αποτελεσματικά, ή ανασφαλής. Ο ανασφαλής δεσμός μπορεί να είναι αγχώδης, δηλαδή να επιδεικνύεται έντονα η ανάγκη για συναισθηματική σύνδεση που όμως συχνά δεν μπορεί να ρυθμίσει τα αρνητικά συναισθήματα (εδώ μπορούμε να φανταστούμε κάποιον που είναι «γαντζωμένος» σε μια σχέση), ή μπορεί να είναι αποφευκτικός, αυτό συμβαίνει όταν προσπαθούμε να αποκλείσουμε τα αρνητικά συναισθήματα και δυσκολευόμαστε να ζητήσουμε υποστήριξη (εδώ μπορούμε να φανταστούμε κάποιον που είναι «ψυχρός» σε μια σχέση).

Ποια μπορεί να είναι η σύνδεση των παραπάνω εννοιών με τις επαγγελματικές σχέσεις;

Καθώς οι επαγγελματικές μας σχέσεις εξελίσσονται στο χρόνο και αλλάζουμε εργασιακά περιβάλλοντα και ανθρώπους με τους οποίους συνεργαζόμαστε, διερευνούμε πώς συνδέονται οι σχέσεις αυτές με την διάθεσή μας να φέρουμε όλο το ενεργητικό μας μέσα στο χώρο εργασίας μας. Πώς οι σχέσεις αυτές όταν είναι ασφαλείς μας κάνουν να σηκωνόμαστε πιο εύκολα από το κρεβάτι ή αντίθετα κάνουν το σκέπασμα πιο βαρύ.

Στην αναζήτηση αυτή, βλέπουμε πόσο λίγη σημασία δίνουμε συχνά ως προϊστάμενοι ή/και συνεργάτες, στη σχέση που δημιουργούμε και στον τρόπο που μέσα στη σχέση αυτή διαχειριζόμαστε τα αρνητικά συναισθήματα.

Είναι μακριά από την πραγματικότητα να φανταζόμαστε επαγγελματικές σχέσεις που έχουν μόνο χαρά, δημιουργικότητα και αποτελεσματικότητα. Όπως είναι μακριά από τη ζωή να φανταζόμαστε ότι μπορεί να ζούμε με ένα μόνιμο χαμόγελο ευτυχίας στο πρόσωπό μας. Το θέμα είναι, πώς, μέσα στην επαγγελματική σχέση, διαχειριζόμαστε τα αρνητικά συναισθήματα. Είμαστε «γαντζωμένοι», προκαλώντας, με διάφορους τρόπους (παράπονα, εκδικητικές ενέργειες, αγενή συμπεριφορά, φωνές κλπ.) την προσοχή των συνεργατών μας; Είμαστε «ψυχροί», θεωρώντας πως ο χώρος δουλειάς δεν χωράει συναισθήματα; Ή έχουμε αναπτύξει την συναισθηματική μας νοημοσύνη για να διαχειριζόμαστε, μέσα στη σχέση, τα αρνητικά συναισθήματα που έρχονται;

20150324_151630_resized

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *