Τι κρύβει η βαλίτσα των διακοπών σας;

Μετά τις καλοκαιρινές διακοπές συχνά επιστρέφουμε σε μια πιεστική και πολύπλοκη ρουτίνα που κάνει την ανάμνηση των διακοπών γρήγορα να ξεθωριάσει. Κι όμως, αν καταφέρουμε κάτι από τις διακοπές μας να το μεταφέρουμε στην καθημερινότητα της ζωής μας θα έχουμε ένα σημαντικό κέρδος. Θα μπορέσουμε να μιλάμε για τις διακοπές μας, όχι σαν πεδίο διαφυγής από την πραγματικότητα, αλλά σαν ευκαιρία απόλαυσης, ξεκούρασης και ανανέωσης.

Πώς όμως μπορούμε να συνδέσουμε αυτούς τους δύο χρόνους: διακοπές και καθημερινότητα;

Αν αναλογιστούμε ποιες στιγμές οι διακοπές μας είναι περισσότερο απολαυστικές θα θυμηθούμε στιγμές όπου:

Γινόμαστε πιο ανθρώπινοι: αποχαιρετάμε την ανάγκη για τέλεια εμφάνιση, απόδοση, οργάνωση και δίνουμε έστω και λίγο χώρο στο απρόβλεπτο, την ανακάλυψη, την αποδοχή, μιας και στόχος είναι η χαρά που αποκομίζουμε από αυτό που συμβαίνει.

Γινόμαστε πιο απλοί: το πρόγραμμα των διακοπών δεν είναι απαιτητικό και το ωράριο γίνεται πιο ελαστικό. Κάνουμε πράγματα στη στιγμή που προκύπτουν και όχι τόσο επειδή το έχουμε προγραμματίσει. Ακόμη και τα καλοκαιρινά φαγητά και η προετοιμασία τους είναι λιγότερο απαιτητική. Μπορούμε να γυρνάμε όλη μέρα με ένα μαγιώ και να αφήνουμε τα παιδιά να παίζουν ελεύθερα σε ανοιχτούς χώρους.

Κινούμαστε: κολυμπάμε, περπατάμε, τα μάτια μας έρχονται σε επαφή με διαφορετικά τοπία, παίζουμε. Οι ενδορφίνες μας κινούνται σε όλο το σώμα.

Μένουμε στο θετικό: ακόμη και αν δεν καταφέρουμε να κάνουμε τις διακοπές που ονειρευόμασταν, η ευκαιρία για μικρές απολαύσεις, συναντήσεις, βόλτες, γεύσεις γίνονται περισσότερο αισθητές και τις εκτιμούμε. Δεν χάνουμε την ευκαιρία να πούμε για την παραλία που ανακαλύψαμε, για τη γεύση παγωτό που γευτήκαμε, για το δροσερό καρπούζι που απολαύσαμε.

Πώς τώρα μπορούμε να εντάξουμε τα παραπάνω στην καθημερινότητά μας;

Τι θα γινόταν αν καταφέρναμε να δεχθούμε όλες μας τις πλευρές και όλα μας τα συναισθήματα; Αν αναγνωρίζαμε το άγχος, το φόβο και τη θλίψη μας ως μέρος του εαυτού μας και όχι κάτι που πρέπει να συνθλίψουμε ή να κρύψουμε μέσα στις ενοχές μας;

Τι θα γινόταν αν δεν γεμίζαμε το πρόγραμμά μας με πολλές διαφορετικές δραστηριότητες που μας κάνουν να τρέχουμε από το ένα σημείο στο άλλο, μέσα στην κίνηση των δρόμων; Τι θα γινόταν αν μετά τη δουλειά επιστρέφαμε σε ένα σπίτι με ήρεμο και ζεστό κλίμα και τη διάθεση να έρθουμε σε επαφή με τους κοντινούς μας ανθρώπους, κλείνοντας το διαδίκτυο και την τηλεόραση;

Τι θα γινόταν αν παρκάραμε λίγο πιο μακρυά από το συνηθισμένο και περπατούσαμε λίγο περισσότερο; Αν αποφεύγαμε το ασανσέρ  και επιλέγαμε τα σκαλιά; Αν ξεκινούσαμε τη μέρα μας με λίγα λεπτά τρέξιμο ή περπάτημα;

Τι θα γινόταν αν βρίσκαμε μέσα μας την αξία όλων των πραγμάτων που καθημερινά απολαμβάνουμε, μένοντας στο θετικό που συμβαίνει καθημερινά στη ζωή μας; Αν αναγνωρίζαμε την αξία της εστίας μας, των ανθρώπων μας, της υγείας μας, της τροφής μας, των δραστηριοτήτων μας, των σχέσεών μας και όλων όσων απολαμβάνουμε καθημερινά, ενώ τα θεωρούμε απλά δεδομένα;

Σύμφωνα με τον  Ταλ Μπεν Σαχάρ, το γνωστό «καθηγητής της ευτυχίας» του Χάρβαρντ, θα ήμασταν ευτυχέστεροι.

Ας το τολμήσουμε. Ας επιλέξουμε μια μικρή αλλαγή στον εαυτό μας, που θα φέρει στην καθημερινότητά μας κάτι περισσότερο από τις διακοπές μας.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *