Blog

  • Εκφράσου Θετικά: Πως οι Λέξεις Αναδομούν τον Εγκέφαλο

    Οι λέξεις που χρησιμοποιείτε στον λόγο σας μπορούν κυριολεκτικά να αλλάξουν τον εγκέφαλό σας.

    Αντί να λέτε «το παλεύω», πείτε «τα καταφέρνω». Αντικαταστήστε τις αρνητικές λέξεις στο λόγο σας με θετικές.

     a
    Ο Δρ. Andrew Newberg, νευροεπιστήμονας στο Πανεπιστήμιο Thomas Jefferson και ο Mark Robert Waldman, εμπειρογνώμονας σε θέματα επικοινωνίας, συνεργάστηκαν για τη συγγραφή του βιβλίου Words Can Change Your Brain(Οι Λέξεις Μπορούν Να Αλλάξουν Τον Εγκέφαλό Σας). Σε αυτό γράφουν πως «μία λέξη έχει τη δύναμη να επηρεάσει την έκφραση των γονιδίων που ρυθμίζουν τη φυσική και συναισθηματική κατάσταση του ατόμου».

    Όταν χρησιμοποιούμε λέξεις γεμάτες θετικά μηνύματα, όπως «αγάπη» και «ειρήνη», μπορούμε να αλλάξουμε τον τρόπο λειτουργίας του εγκεφάλου μας μέσω της αύξησης της γνωστικής λογικής (νόησης) και την ενίσχυση της δραστηριότητας στην περιοχή του μετωπιαίου λοβού. Χρησιμοποιώντας πιο συχνά θετικές λέξεις από ό, τι αρνητικές, μπορούμε να ενεργοποιήσουμε τα κέντρα λειτουργίας του εγκεφάλου, παρακινώντας τα να δράσουν.

    Απ’ την άλλη πλευρά, όταν χρησιμοποιούμε αρνητικές λέξεις, αποτρέπουμε την παραγωγή ορισμένων νευροχημικών ουσιών, οι οποίες συμβάλλουν στον έλεγχο του άγχους. Όλοι μας είμαστε από τη φύση μας προγραμματισμένοι να έχουμε ανησυχίες και ανασφάλειες. Αυτή είναι μια κατάσταση που μας την επιβάλει ο αρχέγονος εγκέφαλός μας και μας προστατεύει από επικίνδυνες καταστάσεις, στις οποίες ενδέχεται κάποιες φορές να βρεθούμε, για να επιβιώσουμε.

    Έτσι, όταν εκφράζουμε αρνητικές λέξεις με το λόγο και την σκέψη μας, αυξάνουμε τη δραστηριότητα στην περιοχή του εγκεφάλου που ελέγχει τον φόβο (την αμυγδαλή) με αποτέλεσμα την έκλυση ορμονών του στρες που κατακλύζουν τον οργανισμό μας. Αυτές οι ορμόνες και οι νευροδιαβιβαστές διακόπτουν την λογική σκέψη και τις συλλογιστικές διεργασίες στον εγκέφαλο και αναστέλλουν την κανονική του λειτουργικότητα. Οι Newberg και Waldman γράφουν, «Οι λέξεις θυμού στέλνουν μηνύματα συναγερμού στον εγκέφαλο και τμηματικά διακόπτουν τα κέντρα της λογικής που βρίσκονται στον μετωπιαίο λοβό».

    Ένα απόσπασμα από το βιβλίο τους, μας υποδεικνύει πώς να χρησιμοποιούμε τις σωστές λέξεις ώστε να μπορέσουμε να αλλάξουμε κυριολεκτικά την πραγματικότητά μας:

    «Έχοντας μια θετική και αισιόδοξη λέξη στο μυαλό σας, θα διεγείρετε την δραστηριότητα στον μετωπιαίο λοβό. Η περιοχή αυτή περιλαμβάνει συγκεκριμένα κέντρα της ομιλίας που συνδέονται άμεσα με το κινητικό φλοιό, που σας ωθεί να κάνετε δραστηριότητες. Η έρευνα μας έχει δείξει πως όσο περισσότερο επικεντρώνεστε στις θετικές λέξεις, τόσο περισσότερο αυτές θα αρχίζουν να επηρεάζουν άλλες περιοχές του εγκεφάλου.

    Οι διεργασίες στο βρεγματικό λοβό αρχίζουν να αλλάζουν, με αποτέλεσμα να αλλάζει και η αντίληψή που έχετε για τον εαυτό σας και τους ανθρώπους γύρω σας. Έχοντας θετική άποψη για τον εαυτό σας, θα σας προϊδεάσει να βλέπετε την καλή πλευρά των άλλων, αντιθέτως μια αρνητική εντύπωση του εαυτού σας θα σας γεμίζει με προκατάληψη και μεροληψία προς τους άλλους και θα είστε συνεχώς καχύποπτοι και με αμφιβολίες γι’ αυτούς. Με την πάροδο του χρόνου η δομή του θαλάμου σας θα αλλάξει ανταποκρινόμενη στα λόγια, τις σκέψεις και τα συναισθήματα της συνείδησής σας. Οι αλλαγές στον θάλαμο του εγκεφάλου επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα».

    Μια μελέτη του Positive Psychology εξέτασε περαιτέρω τις επιπτώσεις της χρήσης θετικών λέξεων. Σε μια ομάδα ενηλίκων ηλικίας 35-54 δόθηκε ένα ερωτηματολόγιο για να συμπληρωθεί στο τέλος της μέρας, που αφορούσε την καταγραφή τριών θετικών γεγονότων που τους συνέβησαν κατά τη διάρκεια της μέρας εξηγώντας, παράλληλα, τη σημασία τους και το γιατί ήταν θετικά γι’ αυτούς. Στους τρεις μήνες που ακολούθησαν, τα αποτελέσματα έδειξαν πως οι βαθμοί ευτυχίας συνέχισαν να αυξάνονται, και τα άσχημα συναισθήματά μειώνονταν. Το ερωτηματολόγιο τους έκανε να εστιάζουν στις θετικές ιδέες και στα όμορφα συναισθήματα που αποκόμιζαν κατά τη διάρκεια της μέρας, με αποτέλεσμα να βελτιώσουν την ευεξία τους και την ομαλή λειτουργικότητα του εγκεφάλου τους.

    Πως όλα τα παραπάνω μπορούν να εφαρμοστούν από σας;

    Εάν έχετε παράπονα από τη ζωή σας, δοκιμάστε να καταγράψετε πόσο συχνά χρησιμοποιείτε αρνητικές λέξεις και εκφράσεις. Μπορεί να εκπλαγείτε όταν διαπιστώσετε πόσο απλή είναι η λύση για να αποκτήσετε μια καλύτερη ζωή! Αρχίστε να αντικαθιστάτε τις αρνητικές λέξεις με θετικές και αλλάξτε τη ζωή σας!

    Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά στο Share 24.

  • Για την ψυχολογία στο χώρο της εργασίας

    images

    Σας έχει τύχει ποτέ να αναρωτηθείτε τι σχέση έχει η ψυχολογία με το χώρο της εργασίας, και περαιτέρω αν η εφαρμογή της ψυχολογίας στην εργασία δεν είναι παρά μια περιττή πολυτέλεια ή όχι? Θα επιχειρήσω να απαντήσω σε αυτά τα ερωτήματα θέτοντας αρχικά μερικά ακόμη.

    Σε ένα υποθετικό σενάριο, είστε εργαζόμενος/η σε μια εταιρία μεσαίου μεγέθους στην Ελλάδα εδώ και έναν χρόνο και είστε κάποια/ος που επιθυμεί και επιδιώκει να έχει καλές σχέσεις στην εργασία της/ου αλλά και να νιώθει ικανοποιημένη/ος από αυτήν. Νιώθετε ότι παρενοχλείστε ή εκφοβίζεστε από κάποια/ον συνάδελφό σας, ή αντίθετα έχετε εμπλακεί σε ρομαντική σχέση με μια/έναν συνάδελφό σας. Ή ακόμη, έχετε σοβαρές διαφωνίες σε πρακτικό και ηθικό επίπεδο για τους προτεινόμενους από την ομάδα σας τρόπους/τα μέσα αποπεράτωσης του έργου που σας έχει ανατεθεί. Ενίοτε νιώθετε μάλιστα ότι κάποια/ος υποσκάπτει τις καθόλα έντιμες και συστηματικές πρακτικές που ακολουθείτε. Σε μια διαφορετική περίπτωση, νιώθετε ότι επέρχεται η εργασιακή εξουθένωση γιατί έχουν αυξηθεί δραματικά οι αρμοδιότητές σας ή δεν αντλείτε καμία ικανοποίηση από την εργασία σας με την παρούσα μορφή της καθώς δεν χρησιμοποιείτε τις δεξιότητές σας ή δεν έχετε πεισθεί για την σκοπιμότητα του έργου που σας ανατέθηκε. ‘Οσο μακριά κι αν γίνει η λίστα των υποθέσεων αυτών (και θα μπορούσε να είναι πολύ μακριά και τηρουμένων των αναλογιών στους δύσκολους αυτούς καιρούς), η κεντρική ερώτηση είναι πάντα η ίδια: “τί κάνετε/που απευθύνεστε σε κάθε μία από τις παραπάνω περιπτώσεις?”

    Ας εξετάσουμε ένα αρκετά διαφορετικό σενάριο, πριν επιχειρήσουμε να απαντήσουμε στην προηγούμενη ερώτηση. Είστε ο CEO της παραπάνω εταιρίας και έχετε φυσικά στόχο την επιτυχία και ανάπτυξη της επιχείρησής σας. Σας απασχολούν μια σειρά ζητημάτων μεγάλο μέρος εκ των οποίων σχετίζονται με το ανθρώπινό κεφάλαιο του οργανισμού. Για παράδειγμα θέλετε να προσελκύσετε αποτελεσματικά και να διατηρήσετε ταλαντούχους εργαζόμενους, με το κατά το δυνατόν μικρότερο κόστος τόσο για τις διαδικασίες προσέλκυσης και επιλογής όσο και για τη διατήρησή τους. Θέλετε επίσης να μπορέσετε να παρέχετε ισορροπημένες και κοστολογημένες και ανταποδοτικές ευκαιρίες ανάπτυξης του προσωπικού σας, και να εξασφαλίσετε την αναγνώριση από ανταγωνιστές και εργαζόμενους. Και πάλι η λίστα είναι ενδεικτική και η ερώτηση… η ίδια: “τι κάνετε/που απευθύνεστε σε κάθε μία από τις παραπάνω περιπτώσεις?”

    Αν αναζητήσουμε την απάντηση στις ερωτήσεις των δυο σεναρίων με το βλέμμα στραμμένο μέσα στον οργανισμό, η προφανής απάντηση είναι το τμήμα ανθρώπινου δυναμικού και η ανώτερη διοίκηση. Αν αναζητήσουμε την απάντηση σε επίπεδο επιστημονικών κλάδων η προφανής απάντηση είναι η Ψυχολογία και η Διοίκηση ή ακόμη καλύτερα η Ψυχολογία εφαρμοσμένη στον τομέα της Εργασίας. Γιατί? Γιατί η κατανόηση, διαχείριση, και πρόβλεψη της ανθρώπινης συμπεριφοράς είναι το κλειδί για τη διασφάλιση της ευημερία ανθρώπων και οργανισμών. Αναρωτιέστε ακόμη αν ο τομέας της Ψυχολογίας της εργασίας είναι μια περιττή πολυτέλεια?

    Η έρευνα για την συνεισφορά της μελέτης της ανθρώπινης συμπεριφοράς στην εργασία στην ευημερία των οργανισμών διασκεδάζει κάθε τελευταία υπόνοια και πιστοποιεί ότι ο τομέας είναι πολύτιμος σύμμαχος ανθρώπων και οργανισμών. Η μελέτη της ανθρώπινης συμπεριφοράς, με τη σειρά της, σημαίνει τη μελέτη και κατανόηση παραγόντων όπως (μεταξύ άλλων) τα κίνητρα-επιθυμίες, οι ικανότητες, οι αξίες, η μνήμη, η αντίληψη, η ηθική, οι στόχοι, η ικανότητα λήψης απόφασης, η στρατηγική σκέψη του ενεργούντος, που την συνκαθορίζουν. Ενα πρόγραμμα που εστιάζει στη μελέτη όλων αυτών των παραγόντων χωρίς όμως να αγνοεί της αρχές της διοίκησης έχουν σχεδιάσει εκ του μηδενός και προσφέρουν με μεγάλη χαρά το τμήμα Ψυχολογίας του BCA σε αγαστή συνεργασία με το τμήμα Διοίκησης του Πανεπιστημίου του Plymouth.

    Dr Άννα Τουλουμάκου
    Διευθύντρια του τμήματος ψυχολογίας του BCA College 

  • O ρόλος του ηγέτη στην ομάδα.

    images

    Ο ηγέτης χρειάζεται την ομάδα, όσο η ομάδα χρειάζεται τον ηγέτη! «Το Όλον είναι μεγαλύτερο από το άθροισμά των μελών» λέει η Gestalt Ψυχολογία και αυτό σημαίνει ότι η ομάδα σου δίνει παραπάνω μέσα από όσα επενδύεις σ’ αυτήν. Πάνω απ’ όλα, η ομάδα προσφέρει συναίνεση στην υλοποίηση των στρατηγικών, συμμόρφωση στις κοινές αποφάσεις, ομαδικό πνεύμα με όλα τα μέλη και με την ηγετική ομάδα. Ο ηγέτης χρειάζεται την ομάδα για δυο λόγους:

    • Για να έχει η οργάνωση μεγαλύτερη απόδοση
    • Για να διατηρήσει την κυριαρχία του

    Η ομάδα προσφέρει στην ηγέτη τρία μέσα για να πετύχει τους σκοπούς του:

    • Την κοινωνική διευκόλυνση
    • Την ομαδική μάθηση
    • Την συλλογική δημιουργική σκέψη

    Ταυτόχρονα, μπορεί να δημιουργήσει πονοκεφάλους, μια και κάθε ομάδα είναι δυνατόν να παρουσιάσει και κάποιες παρενέργειες, όπως είναι:

    • Η πόλωση
    • Οι συγκρούσεις
    • Ο παραγκωνισμός των απόψεων μελών που μπορεί να τους οδηγήσει μέχρι τον αρνητισμό
    • Η ενίσχυση των προκαταλήψεων και η ανάπτυξη ανταγωνιστικών διαθέσεων, έναντι άλλων ομάδων, ακόμα και μέσα στην ίδια την οργάνωση.

    Παραβολή: Ο ήχος του δάσους

     Τον 3ο μ. Χ. αιώνα, ο βασιλιάς Τα’ αο έστειλε τον γιο του, πρίγκιπα και διάδοχο Τ’ άι στο ναό να σπουδάσει στο μεγάλο  Παν Κου για να του διδάξει πώς να γίνει καλός κυβερνήτης. Όταν έφτασε ο πρίγκιπας στον ναό, ο δάσκαλος τον έστειλε μόνο του στο δάσος Μινγκ-λι . Μετά από ένα χρόνο, ο πρίγκιπας έπρεπε να επιστρέψει και να περιγράψει τον ήχο του δάσους.
    Όταν ο πρίγκιπας Τ’ άι  επέστρεψε ο Παν Κου του ζήτησε να περιγράψει όλα όσα μπόρεσε να ακούσει. «Δάσκαλε,» είπε ο μικρός, «άκουσα τους κούκους να τραγουδούν, τα φύλλα να θροΐζουν, τα χαμοπούλια να μουρμουρίζουν, τα τριζόνια να τερετίζουν, τις μέλισσες να βουίζουν, τη χλόη να σκάει, τον άνεμο να ψιθυρίζει και να ουρλιάζει.». Όταν τελείωσε το παλικάρι τον εντυπωσιακό του μονόλογο, ο δάσκαλος του ζήτησε να γυρίσει πίσω και να προσπαθήσει να ακούσει όσους περισσότερους νέους ήχους μπορούσε.
    Ο πρίγκιπας παραξενεύτηκε. Τι υπήρχε ακόμα να ακούσει; Για μέρες και νύχτες προσπαθούσε να εντοπίσει κάποιο νέο ήχο που να μη μοιάζει με αυτούς που είχε ήδη ακούσει και τόσο προσεκτικά καταγράψει. Μέχρι που ένα πρωί άρχισε να ξεχωρίζει κάποιους πολύ αχνούς ήχους. Καθώς προσπαθούσε να ξεχωρίσει καλύτερα αυτούς τους ήχους, άκουγε όλο και περισσότερους νέους ήχους. «Αυτοί πρέπει να είναι οι ήχοι που με έστειλε να ακούσω ο δάσκαλος», σκέφτηκε.
    Όταν επέστρεψε ανέφερε: «Όταν άκουσα πιο προσεκτικά, Δάσκαλε, άκουσα αυτό που δεν ακούγεται – τον ήχο των λουλουδιών που ανοίγουν τα πέταλα, τον ήχο του ήλιου που ζεσταίνει τη γη, τον ήχο της χλόης που πίνει τη πρωινή δροσιά». Ο δάσκαλος κούνησε το κεφάλι του επιδοκιμάζοντας. «Να ακούς αυτό που δεν ακούγεται», είπε ο Παν Κου, «είναι μια υποχρεωτική πειθαρχία για να γίνεις καλός κυβερνήτης. Γιατί μόνο όταν ο κυβερνήτης έχει μάθει να ακούει προσεκτικά τις καρδιές των ανθρώπων, ακούγοντας τα αισθήματα που δεν έχουν εκφραστεί, τον πόνο τους που δεν έχει εκδηλωθεί, τα παράπονα που δεν έχουν μιληθεί, μπορεί να ελπίζει ότι θα εμπνεύσει εμπιστοσύνη στους ανθρώπους του, να καταλάβει όταν κάτι δεν πάει καλά, να ικανοποιήσει τις πραγματικές ανάγκες των πολιτών του. Η παρακμή των κρατών έρχεται όταν οι ηγέτες ακούνε μόνο επιφανειακά λόγια χωρίς να διεισδύουν βαθιά στις ψυχές των ανθρώπων για να ακούσουν τις πραγματικές γνώμες, τα συναισθήματα, τις επιθυμίες.»

    Σχόλιο: 

    «Να ακούς αυτό που δεν ακούγεται». Η υπέρτατη, η σχεδόν μεταφυσική διάσταση της ηγεσίας, που επιτρέπει στον ηγέτη να παραμένει συνδεδεμένος λογικά, συναισθηματικά και πνευματικά με τον συλλογικό Νου της ομάδας του. Σήμερα, η εκπαίδευση στην ηγεσία, περιλαμβάνει και εκγύμναση σε αυτόν τον τομέα. Δυο δόκιμες τακτικές η πειθαρχία της σιωπής και η συζήτηση με κλειστά μάτια. Πολλοί Ινδιάνικα ή Γιαπωνέζικα ντραμς γιατί οι αρχέγονοι ήχοι, βρίσκουν ότι βοηθούν στην «αφύπνιση» αυτών των αισθήσεων.

    Παραβολή μεγάλων δασκάλων της Ανατολής που διδάσκεται εδώ και αιώνες στους ναούς της επαρχίας Kyung Nam της Κορέας, από μια δουλειά του Chan Kim καθηγητή της στρατηγικής και του διεθνούς management στο European Institute of Business Administration, στο Fontainebleau.

  • Τι κρύβει η βαλίτσα των διακοπών σας;

    Μετά τις καλοκαιρινές διακοπές συχνά επιστρέφουμε σε μια πιεστική και πολύπλοκη ρουτίνα που κάνει την ανάμνηση των διακοπών γρήγορα να ξεθωριάσει. Κι όμως, αν καταφέρουμε κάτι από τις διακοπές μας να το μεταφέρουμε στην καθημερινότητα της ζωής μας θα έχουμε ένα σημαντικό κέρδος. Θα μπορέσουμε να μιλάμε για τις διακοπές μας, όχι σαν πεδίο διαφυγής από την πραγματικότητα, αλλά σαν ευκαιρία απόλαυσης, ξεκούρασης και ανανέωσης.

    Πώς όμως μπορούμε να συνδέσουμε αυτούς τους δύο χρόνους: διακοπές και καθημερινότητα;

    Αν αναλογιστούμε ποιες στιγμές οι διακοπές μας είναι περισσότερο απολαυστικές θα θυμηθούμε στιγμές όπου:

    Γινόμαστε πιο ανθρώπινοι: αποχαιρετάμε την ανάγκη για τέλεια εμφάνιση, απόδοση, οργάνωση και δίνουμε έστω και λίγο χώρο στο απρόβλεπτο, την ανακάλυψη, την αποδοχή, μιας και στόχος είναι η χαρά που αποκομίζουμε από αυτό που συμβαίνει.

    Γινόμαστε πιο απλοί: το πρόγραμμα των διακοπών δεν είναι απαιτητικό και το ωράριο γίνεται πιο ελαστικό. Κάνουμε πράγματα στη στιγμή που προκύπτουν και όχι τόσο επειδή το έχουμε προγραμματίσει. Ακόμη και τα καλοκαιρινά φαγητά και η προετοιμασία τους είναι λιγότερο απαιτητική. Μπορούμε να γυρνάμε όλη μέρα με ένα μαγιώ και να αφήνουμε τα παιδιά να παίζουν ελεύθερα σε ανοιχτούς χώρους.

    Κινούμαστε: κολυμπάμε, περπατάμε, τα μάτια μας έρχονται σε επαφή με διαφορετικά τοπία, παίζουμε. Οι ενδορφίνες μας κινούνται σε όλο το σώμα.

    Μένουμε στο θετικό: ακόμη και αν δεν καταφέρουμε να κάνουμε τις διακοπές που ονειρευόμασταν, η ευκαιρία για μικρές απολαύσεις, συναντήσεις, βόλτες, γεύσεις γίνονται περισσότερο αισθητές και τις εκτιμούμε. Δεν χάνουμε την ευκαιρία να πούμε για την παραλία που ανακαλύψαμε, για τη γεύση παγωτό που γευτήκαμε, για το δροσερό καρπούζι που απολαύσαμε.

    Πώς τώρα μπορούμε να εντάξουμε τα παραπάνω στην καθημερινότητά μας;

    Τι θα γινόταν αν καταφέρναμε να δεχθούμε όλες μας τις πλευρές και όλα μας τα συναισθήματα; Αν αναγνωρίζαμε το άγχος, το φόβο και τη θλίψη μας ως μέρος του εαυτού μας και όχι κάτι που πρέπει να συνθλίψουμε ή να κρύψουμε μέσα στις ενοχές μας;

    Τι θα γινόταν αν δεν γεμίζαμε το πρόγραμμά μας με πολλές διαφορετικές δραστηριότητες που μας κάνουν να τρέχουμε από το ένα σημείο στο άλλο, μέσα στην κίνηση των δρόμων; Τι θα γινόταν αν μετά τη δουλειά επιστρέφαμε σε ένα σπίτι με ήρεμο και ζεστό κλίμα και τη διάθεση να έρθουμε σε επαφή με τους κοντινούς μας ανθρώπους, κλείνοντας το διαδίκτυο και την τηλεόραση;

    Τι θα γινόταν αν παρκάραμε λίγο πιο μακρυά από το συνηθισμένο και περπατούσαμε λίγο περισσότερο; Αν αποφεύγαμε το ασανσέρ  και επιλέγαμε τα σκαλιά; Αν ξεκινούσαμε τη μέρα μας με λίγα λεπτά τρέξιμο ή περπάτημα;

    Τι θα γινόταν αν βρίσκαμε μέσα μας την αξία όλων των πραγμάτων που καθημερινά απολαμβάνουμε, μένοντας στο θετικό που συμβαίνει καθημερινά στη ζωή μας; Αν αναγνωρίζαμε την αξία της εστίας μας, των ανθρώπων μας, της υγείας μας, της τροφής μας, των δραστηριοτήτων μας, των σχέσεών μας και όλων όσων απολαμβάνουμε καθημερινά, ενώ τα θεωρούμε απλά δεδομένα;

    Σύμφωνα με τον  Ταλ Μπεν Σαχάρ, το γνωστό «καθηγητής της ευτυχίας» του Χάρβαρντ, θα ήμασταν ευτυχέστεροι.

    Ας το τολμήσουμε. Ας επιλέξουμε μια μικρή αλλαγή στον εαυτό μας, που θα φέρει στην καθημερινότητά μας κάτι περισσότερο από τις διακοπές μας.

  • Πάρε μαζί σου ένα βιβλίο!

    beach-book

    Καθώς ετοιμάζουμε βαλίτσες για διακοπές και παίρνουμε μαζί μας μόνο τα απαραίτητα, προσπαθώντας να κάνουμε ένα πραγματικό διάλειμμα από όσα μας συνδέουν με την καθημερινότητά μας, βλέπουμε στα ράφια της βιβλιοθήκης μερικούς τίτλους βιβλίων να μας κλείνουν το μάτι και να μας υπόσχονται στιγμές χαλάρωσης. Γιατί όμως αξίζει τον κόπο να διαβάζουμε βιβλία;

    Σύμφωνα με έρευνες, οι άνθρωποι που διαβάζουν έχουν την ευκαιρία να αποκτήσουν μέσω του διαβάσματος, πλουσιότερες, πολυπλοκότερες και ευρύτερες εμπειρίες, που τους επιτρέπουν να δουν τη ζωή τους με διαφορετικές και ανανεωμένες οπτικές γωνίες, βοηθώντας τους έτσι να ξεπερνούν δυσκολίες και να βρίσκουν εναλλακτικές. Αυτό δεν σημαίνει ότι τα βιβλία που διαβάζουν (πχ. μυθιστορήματα) έχουν τις λύσεις στα θέματα που μπορεί να αντιμετωπίζουν στη ζωή τους, αλλά ότι ο εγκέφαλός τους αναπτύσσει νέους δρόμους σκέψης και επίλυσης προβλημάτων.

    Οι άνθρωποι που διαβάζουν μπορούν να παίρνουν αποφάσεις ευκολότερα και να σχεδιάζουν, θέτοντας προτεραιότητες, καθώς έχουν ευρύτερη αντίληψη των ζητημάτων που μπορεί να προκύψουν από την ανθρώπινη εμπειρία.

    Παράλληλα έχει αποδειχθεί ότι η ανάγνωση που γίνεται για ευχαρίστηση, οδηγεί σε καλύτερη ψυχολογική υγεία καθώς συμβάλλει στην αντιμετώπση του άγχους και της κατάθλιψης. Μπορεί βέβαια να αναρωτηθεί κανείς πώς αυτό συμβαίνει; Πώς το διάβασμα ενός βιβλίου, που είναι μια διαδικασία μοναχική, οδηγεί σε καλύτερη ψυχική διάθεση και υγεία;

    Οι έρευνες δείχνουν για όσους διαβάζουν, πως έχουν ανεπτυγμένη ενσυναίσθηση. Επίσης, το διάβασμα ενισχύει την κοινωνική αλληλεγγύη, καθώς μας βοηθά να βλέπουμε τον κόσμο μέσα από τα μάτια ενός άλλου. Μάλιστα, έχει παρατηρηθεί ότι όσοι διαβάζουν έχουν καλύτερη αντίληψη των κοινωνικών ζητημάτων και μπορούν να κατανοούν  περισσότερο τις κοινωνικές και πολιτισμικές διαφορές.

    Πώς μπορούμε λοιπόν να εντάξουμε το διάβασμα στη ζωή μας και να απολαύσουμε τα πλεονεκτήματά του;

    1. Διαβάζοντας για απόλαυση. Είναι σημαντικό να διαβάζουμε αυτό που μας ενδιαφέρει και όχι αυτό που θεωρούμε ότι θα έπρεπε να διαβάζουμε. Αυτό που είναι σημαντικό είναι η πράξη του διαβάσματος. Διαβάζουμε λοιπόν αυτό που μας φέρνει ικανοποίηση και ευχαρίστηση.
    2. Διαβάζοντας τουλάχιστον 30 λεπτά την εβδομάδα. Βρίσκουμε τρόπους για να εξασφαλίσουμε αυτή τη συνήθεια στον εαυτό μας. Αυτό σημαίνει ότι μερικά λεπτά μόνο την ημέρα είναι αρκετά για να νιώθουμε καλύτερα (οι έρευνες υποστηρίζουν ότι άνθρωποι που διαβάζουν τουλάχιστον 30 λεπτά την εβδομάδα δηλώνουν 20% πιο ικανοποιημένοι από τη ζωή τους, σε σχέση με αυτούς που δεν διαβάζουν).
    3. Αφήνοντας στην άκρη ένα βιβλίο που δεν ευχαριστιόμαστε. Πιέζοντας τον εαυτό μας να διαβάσουμε ένα βιβλίο που δεν μας ενδιαφέρει, μόνο και μόνο γιατί «πρέπει» να το τελειώσουμε, υπονομεύει την συνέχιση της καλής αυτής συνήθειας. Βρείτε κάτι που απολαμβάνετε περισσότερο!  

    Μη διστάζετε λοιπόν, μαζί με τα απαραίτητα για τις διακοπές, πάρτε μαζί σας και ένα βιβλίο!

  • Καινοτομία; Ανθεκτικότητα; Σύνδεση; Παρόν;

    Όσες φορές και αν παρακολουθήσουμε αυτό το μικρό βραβευμένο video, ανακαλύπτουμε και ένα διαφορετικό νόημα σε αυτό.

    Μέχρι τώρα έχουμε δει:

    1.  τι σημαίνει καινοτομία, καθώς μια ιδέα μετατρέπει τα απλά υλικά σε κάτι εξαιρετικό,

    2. τι σημαίνει ανθεκτικότητα, καθώς αξιοποιώ τα υλικά που έχω για να αντέξω τις δυσκολίες,

    3. τι σημαίνει σύνδεση, καθώς τα ίδια υλικά, συνδεδεμένα, παράγουν ένα τελείως διαφορετικό αποτέλεσμα,

    4. τι σημαίνει παρόν, καθώς φροντίζω να περνάω καλά με ότι έχω εδώ και τώρα, χωρίς να περιμένω καλύτερες συνθήκες για να ευχαριστηθώ.

     

    Τι άλλο βλέπετε με τα δικά σας μάτια;

     

  • Αναλαμβάνοντας την ευθύνη της ανάπτυξής μου!

    Εδώ και πολλά χρόνια οι μελέτες για τις ικανότητες των αποτελεσματικών στελεχών, δείχνουν συνεχώς ότι η διαχείριση της αλλαγής, η ευελιξία και η προσαρμοστικότητα αποτελούν τόσο σημαντικές ικανότητες ώστε η έλλειψή τους να οδηγεί στην αποτυχία.

    Η άλλη πλευρά του ίδιου νομίσματος είναι κατά πόσο σαν στελέχη είμαστε έτοιμοι και ανοιχτοί να δούμε και να αναγνωρίσουμε τα αδύναμα σημεία μας, ώστε να τα αλλάξουμε. Έρευνες δείχνουν ότι περιθώρια βελτίωσης έχουν σίγουρα όλα τα στελέχη. Αυτό που κάνει όμως τη διαφορά είναι ότι οι επιτυχημένοι μαθαίνουν από τα λάθη τους.

    Σύμφωνα με τον Goleman, υπάρχουν πολλά εμπόδια που μπορεί να μας οδηγούν στο να μη βλέπουμε τα περιθώρια βελτίωσής μας. Η σκληρή δουλειά οδηγεί στην αδιαφορία για τη ζωή και τις ανάγκες των άλλων, σε εξάντληση και του εαυτού μας και των συνεργατών μας. Η υπέρμετρη φιλοδοξία και η διατύπωση μη ρεαλιστικών στόχων σχετίζονται άμεσα με την καταπίεση των συνεργατών αλλά και την ακόρεστη ανάγκη για αναγνώριση. Τέλος η ανάγκη να φαινόμαστε τέλειοι μας κάνει να οργιζόμαστε κάθε φορά που δεχόμαστε κριτική και ευθύνη, κατηγορώντας του άλλους για τις αποτυχίες.

    Αναρωτηθείτε, πότε ήταν η τελευταία φορά που εντοπίσατε ως Προϊστάμενος κάποιο περιθώριο βελτίωσης των ικανοτήτων σας.

    Κι αν δεν το έχετε κάνει ως τώρα ίσως είναι μια ευκαιρία να το εξετάσετε. Τι είναι αυτό που σας δυσκολεύει με την ομάδα σας; Ποια βλέπετε να είναι τα εμπόδια που συναντούν οι συνεργάτες σας για να επιτύχουν τα επιθυμητά αποτελέσματα; Πώς χρειάζετε να βελτιωθείτε εσείς γι’ αυτό;

    Τι ενέργειες χρειάζεται να κάνετε; Που μπορείτε να βρείτε υποστήριξη για την ανάπτυξή σας; Πόσο χρόνο μπορείτε να επενδύσετε; Πόσα χρήματα; Ποιους άλλους πόρους θα χρειαστεί να εξασφαλίσετε; Από τι θα εξαρτηθεί η επιτυχία των επιλογών σας; Πώς θα αξιολογήσετε ότι επιτύχατε το στόχο σας;

     

  • Υποστηρίζοντας τον εαυτό μου στα δύσκολα

    Η περίοδος που διανύουμε σίγουρα έχει επιλυφάξει πολλές εκπλήξεις σε όλους μας και μάλλον όχι ευχάριστες. Συναισθήματα θυμού, απογήτευσης, λύπης, αγωνίας συχνά μας κατακλίζουν και μπορεί να δυσκολευτούμε να βρούμε τον τρόπο να βγούμε μέσα από τη δίνη τους. Στο πλαίσιο αυτό θυμηθήκαμε τη γνωσιακή θεραπεία, που έχει αποδειχθεί ιδιαίτερα αποτελεσματική στην αντιμετώπιση πολλών θεμάτων σχετικά με διαταραχές του άγχους, την κατάθλιψη, ακόμη και σοβαρών περιστατικών stress. Αξίζει να ρίξουμε μια ματιά σε βασικές ιδέες της που ίσως μας βοηθήσουν να δούμε αυτά που μας συμβαίνουν με ένα διαφορετικό τρόπο και κυρίως να δράσουμε προς όφελός μας, ώστε να ζούμε καλύτερα, ακόμη και σε αυτές τις δύσκολες στιγμές.

     

    Για να αξιοποιήσουμε τη θεωρία αυτή θα χρειαστεί να επανεξετάσουμε τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε και να διερευνήσουμε τα πρότυπα αρνητικής σκέψης, αλλάζοντάς τα προς πιο θετικές πλευρές. Τι μπορούμε να κάνουμε;

     

    Πρώτα πρέπει να εντοπίσουμε ποιες από τις παρακάτω «ρουτίνες» σκέψης κάνουμε συχνά και έχουν τελικά αρνητικό αποτέλεσμα.

     

    Όλα ή τίποτα

    Αυτή η σκέψη μας οδηγεί στα άκρα, χωρίς να μπορούμε να δούμε καμία ενδιάμεση κατάσταση. Χρησιμοποιούμε συχνά τις λέξεις «πάντα» και «ποτέ». Έτσι, όταν κολλήσουμε μια μέρα στην κίνηση θα πούμε «Αν βγούμε από την Ευρώπη χάνουμε τα πάντα!» ή «Οι Ευρωπαίου δανειστές θέλουν να μας τα πάρουν όλα!». Με αυτή τη σκέψη βλέπουμε τις πιέσεις και τα προβλήματα μεγαλύτερα από ότι είναι στην πραγματικότητα.

    Υπερ-γενίκευση

    Σε αυτή την περίπτωση τείνουμε να παίρνουμε μεμονωμένα περιστατικά και καταστάσεις και θεωρούμε ότι κάθε τι στο μέλλον θα συμβαίνει με τον ίδιο τρόπο. Έτσι, όταν συναντήσουμε ουρά σε ένα ATM ή ένα ΑΤΜ που δεν έχει χρήματα αρχίζουμε να πιστεύουμε ότι δεν θα καταφέρουμε να βρούμε χρήματα καθόλου.

    Νοητικό φίλτρο

    Με αυτό τον τρόπο σκέψης είναι σα να βάζουμε ένα μεγεθυντικό φακό στο μυαλό μας που μεγιστοποιεί τα αρνητικά γεγονότα και σβήνει τα θετικά. Έτσι, κάποιος που έχει αυτό τον τρόπο σκέψης, όταν 10 πράγματα πηγαίνουν καλά και 1 όχι, δίνει σημασία και «θυμάται» μόνο αυτό που δεν πήγε καλά.

    Μειώνοντας τη σημασία του θετικού

    Παρόμοια με την παραπάνω διεργασία σκέψης είναι και αυτή μόνο που εδώ δε βλέπουμε τίποτα θετικό. Όταν για παράδειγμα μιλάμε σε ένα φίλο ή συνάδελφο για το πρόβλημά μας, για κάθε λύση που μας προτείνει εμείς έχουμε ένα «αλλά». Μερικές φορές η υπερβολή αυτής της σκέψης μπορεί να οδηγήσει στην καταστροφολογία.

    Βιαστικά συμπεράσματα

    Αυτό το κάνουμε όλοι πολύ συχνά. Αντί να εξετάσουμε όλα τα δεδομένα και να βγάλουμε λογικά συμπεράσματα, βλέπουμε ένα συγκεκριμένο συμπέρασμα και βρίσκουμε τα δεδομένα που το υποστηρίζουν.

    Δηλώσεις «πρέπει»

    Όταν χρησιμοποιούμε στην καθημερινότητά μας πολύ φράσεις που περιέχουν «πρέπει» τότε έχουμε την τάση να δεχόμαστε ή να βάζουμε πολύ αυστηρούς κανόνες στον εαυτό μας. Δεν είμαστε ευέλικτοι και έχουμε πολύ υψηλές απαιτήσεις.

    Ταμπέλες

    Βάζοντας ταμπέλες στον εαυτό μας και τους άλλους, τείνουμε να βλέπουμε τον καθένα με ένα συγκεκριμένο και προκαθορισμένο τρόπο, μπαίνοντας σε ρόλους που μας δυσκολεύει να δούμε τους ανθρώπους για το πώς πραγματικά είναι, ή να μας δουν οι υπόλοιποι όπως πραγματικά είμαστε. Για παράδειγμα, «Είναι άχρηστος, δεν θα καταφέρει ένα καλό αποτέλεσμα».

     

    Αφού αναγνωρίσουμε τι από τα παραπάνω αξιοποιούμε συχνα, αξίζει να το αμφισβητήσουμε. Αξίζει να βάλουμε ένα ερωτηματικό στον εαυτό μας, ώστε να ανοίξουμε ένα παράθυρο με φως και από την άλλη πλευρά που ως τώρα δεν έχουμε αξιοποιήσει.

     

  • Δέκα ιδέες για αποτελεσματικές διαπραγματεύσεις

    1. Διαχωρίστε τους ανθρώπους από το πρόβλημα: Ανακαλύψτε ποιες είναι οι σχέσεις των ανθρώπων και προσπαθήστε να κατανοήσετε την αρμοδιότητα του συνομιλητή και το των αρμοδιοτήτων σας. Μιλήστε για το πρόβλημα σαν «κοινό» πρόβλημα. Κατηγορώντας ή βάζοντας απέναντι τους ανθρώπους, μειώνουμε τις πιθανότητες εντοπισμού μιας ικανοποιητικής λύσης.
    2. Χτίστε γέφυρες επικοινωνίας: Ακούστε προσεκτικά, αναδιατυπώστε, κατανοήστε τον άλλο, βάλτε τον εαυτό σας στη θέση του, αξιοποιήστε τη δημιουργική κριτική, βοηθήστε τον να διαφυλάξει την εικόνα του, καλλιεργήστε τη σχέση. Στόχος είναι να έρθουμε κοντά και να βρούμε τις κοινές βάσεις που θα μας επιτρέψουν να συνεργαστούμε για τον εντοπισμό της λύσης. Η αποτελεσματική επικοινωνία αποτελεί το μέσο προς τη λύση.
    3. Διαχειριστείτε συναισθήματα: Αναγνωρίστε τα συναισθήματα των άλλων, τα δικά σας και εκφράστε τα. Διαχειριστείτε τα διασπαστικά συναισθήματα π.χ. θυμό. Συχνά, αποφεύγουμε να αξιοποιούμε τα συναισθήματά μας και πολύ περισσότερο τα αρνητικά, στο πλαίσιο μιας διαπραγμάτευσης. Ωστόσο, η έκφρασή τους, μας βοηθά να αποφορτιστούμε και να συμμετέχουμε στη διαπραγμάτευση με όλο μας το δυναμικό.
    4. Κοιτάξτε πίσω από τις θέσεις (Τι πραγματικά θέλετε εσείς; Τι θέλουν οι άλλοι;): Αναζητήστε ενεργά και ανακαλύψτε τα κοινά, τα διαφορετικά και τα αντικρουόμενα συμφέροντα. Όσο μεγαλώνει το κομμάτι της πίτας με τα διαφορετικά συμφέροντα τόσο μειώνονται τα αντικρουόμενα και πλησιάζουμε σε μια κοινά αποδεκτή λύση.
    5. Οι ανοιχτές ερωτήσεις μας βοηθούν να αποκαλύψουμε τα συμφέροντα που κρύβονται πίσω από τις θέσεις: Γιατί; Τι; Πώς; Ποιος; Πότε; Πού; Μην υποθέτετε! Ρωτήστε!
    6. Αναζητήστε επιλογές αμοιβαίου οφέλους: Γίνετε δημιουργικοί, επινοήστε και αξιοποιήστε τον καταιγισμό ιδεών. Εμπλέξτε τους και ταιριάξτε επιλογές. Μη μένετε στα συνηθισμένα. Αναζητήστε λύσεις που δεν έχουν δοκιμαστεί.
    7. Εκτιμήστε και αξιολογήστε τις λύσεις με αντικειμενικά κριτήρια: Μετρήστε τι γίνεται στην κάθε περίπτωση, στην κάθε επιλογή και καθορίστε τα αντικειμενικά κριτήρια. Μερικά από αυτά μπορεί να είναι: το κόστος, ο χρόνος, η ποιότητα, η αποδοτικότητα.
    8: Βρείτε την καλύτερη εναλλακτική λύση: Αν δεν επιτευχθεί συμφωνία μέσω της διαπραγμάτευσης είναι απαραίτητο να έχουμε το δικό μας εναλλακτικό σχέδιο. Τι εναλλακτικές διαθέτετε αν δεν είναι δυνατό να επιτευχθεί συμφωνία μέσω της διαπραγμάτευσης; Έχετε έτοιμες εναλλακτικές λύσεις; Όσο ελκυστικότερο είναι το εναλλακτικό σχέδιο, τόσο ισχυρότερη είναι η θέση σας σε μια διαπραγμάτευση.
    9: Δημιουργήστε ένα πλάνο εφαρμογής της συμφωνίας: Δεσμευτείτε με τους συνομιλητές σας: Τι θα κάνετε εσείς; Τι θα κάνει ο άλλος; Καθορίστε τα χρονικά περιθώρια της κάθε επόμενης κίνησης Καθορίστε το χρόνο και τον τόπο ή τρόπο της επόμενης επικοινωνίας σας.
    10. Διαβάστε το βιβλίο του Ουίλιαμ Γιούρυ: Πώς να ξεπεράσετε την άρνηση – Από την αντιπαλότητα στη συνεργασία, για να δείτε όλα τα παραπάνω αναλυτικά!

  • Ένα θέμα που μας αγγίζει…. επαγγελματικά!

    Παρακολουθήσαμε την ομιλία της Brene Brown σχετικά με την έρευνά της στην «ευπάθεια» (vulnerability). Πρόκειται για μια κοινωνική λειτουργό που περιγράφει την πορεία της έρευνάς της, με στόχο να κατανοήσει τι είναι διαφοροποιεί τους ανθρώπους ανάμεσα σε αυτούς που νιώθουν ότι αξίζουν και αυτούς που συνεχώς προσπαθούν να νιώθουν ότι αξίζουν. Στην ανάλυσή τους αναδεικνύονται θέματα που συνδέονται άμεσα με την ανθρώπινη φύση μας όπως η ανάγκη μας για σύνδεση και το γεγονός ότι δεν μπορούμε να προβλέπουμε και να ελέγχουμε ό,τι μας αφορά. Παρόλα αυτά παρατηρεί πώς προσπαθούμε να διαφύγουμε από αυτή τη φύση και να κάνουμε τα πράγματα με έναν μη ανθρώπινο τρόπο που αναζητά την βεβαιότητα.

    Η ομιλία της ξεκάθαρα ασχολείται με την βασική στάση μας για τον εαυτό μας και τον τρόπο που τον πλησιάζουμε – και άρα τον τρόπο που πλησιάζουμε τους άλλους. Φαίνεται όλο αυτό να αγγίζει στην πραγματικότητα την προσωπική μας ζωή. Μιας και πιστεύουμε ότι η προσωπική μας ζωή αφορά άμεσα την επαγγελματική μας και το αντίστροφο, αρχίσαμε να αναρωτιόμαστε και να αναζητούμε τις παραπάνω έννοιες στον επαγγελματικό μας χώρο.

    Υπάρχει χώρος για ευπάθεια στην επαγγελματική ζωή, στο γραφείο, στην ομάδα εργασίας; Και αν δεν υπάρχει, μήπως δουλεύουμε για ένα περιβάλλον που δεν είναι ανθρώπινο; Και αν ναι… τι μπορούμε να κάνουμε για να γίνει ανθρώπινο; Άραγε μια διοίκηση γιατί να θέλει ένα ανθρώπινο περιβάλλον εργασίας και όχι αυτό που αναζητά την τελειότητα; Πόσες φορές μας έχουν πει ότι χρειάζεται να κατανοείς τις πραγματικές ανάγκες του πελάτη σου; Άραγε τι είναι ο πελάτης μου; Πόσο ανάγκη έχει να ανταποκριθώ στην ανθρώπινη φύση του και να συνδεθώ μαζί του με ανθρώπινο τρόπο; Και αν στο επαγγελματικό μου περιβάλλον δεν μπορώ να αισθάνομαι άνθρωπος, πώς θα αισθανθώ με τον πελάτη μου;

    Ας υποδεχθούμε την «ευπάθεια» και ας δημιουργήσουμε ανθρώπινες ομάδες που θα δουλεύουν για ανθρώπους!